Καημός αλήθεια να περνώ του έρωτα πάλι το στενό
Ώσπου να πέσει σκοτεινιά μια μέρα του θανάτου
Στενό βαθύ και θλιβερό που το θυμάμαι για καιρό
Τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμα του
Ας είναι ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί
Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση
Γυρεύω πάντα το φιλί, αχ καρδιά μου που μου το τάξανε πολλοί
Κι όμως δεν μπόρεσε κανείς ποτέ να μου το δώσει
Ίσως μια μέρα όταν χαθώ γυρνώντας πάλι στο βυθό
Και με τη νύχτα μυστικά γίνουμε πάλι ταίρι
Αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ
Σαν μια παλιά της οφειλή να μου το ξαναφέρει
Ας είναι ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί
Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση
Γυρεύω πάντα το φιλί, αχ καρδιά μου που μου το τάξανε πολλοί
Κι όμως δεν μπόρεσε κανείς ποτέ να μου το δώσει
ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
(ΣτΜ Ακροστίχίδα "Κώστας Γκίκας")
Δευτέρα 19 Μαρτίου 2007
Δευτέρα 5 Μαρτίου 2007
Η φίλια δικτατορία των Μήδων
Μήδεια. Media. Μήδες, αλλόφρονες και αλλαλάζωντες. Εκτός τόπου και χρόνου, σουρεαλιστικά υποχείρια της έκδηλης αυτοερωτικής τους τάσης και του ναρκισσισμού που τους διακατέχει. Ιπποχοίρια, προς βρώση και ίππευση. Πότε κάποιος θα σας επικροτήσει για το λειτούργημα που καθημερινά βεβηλώνετε; Όταν πιάσει φωτιά η κόλαση.
Μπράβο, ω, λειτουργοί ενός χρυσού ταύρου. Μιας επιφανούς τραγωδίας. Μεταξύ σας κυκλοφορείτε τα νέα, για εσάς, προς εσάς, με εσάς και τη χορωδία των κατά τα άλλα κοινωνικών μουγκών φερέφωνων.
Πηχτή η βλακεία στα μάτια σας. Πηχτή και η ασέλγειά σας πάνω στο βωμό της πληροφόρησης.
Γνωρίζετε βρε όρνια του βίου σας τη διαφορά μεταξύ ενημέρωσης και πληροφόρησης; Σιγά και μην...
Ξέρετε τη διαφορά μεταξύ ζωής και αυτού που κάνετε; Πως να...
Κι εσύ που διαβάζεις, τί κατάλαβες; Το Πετρέλαιο, Πετρέλειο και ο Καπνός, στον Γαρμπή. Και σου λέει ύστερα ο ποιητής σαν το δέντρο που έπεσε στο έρημο δάσος: "***---***" Τί σου λέει; Ακούστηκε ποτέ ή ποτέ;
Παραληρώ ή παρανοείς και ανοώ ή αντιφάσκεις στο διάλογο με τον ίδιο σου τον νου;
Κοίτα, άκου, πέρνα, αγόρασε. ΖΗΣΕ. Αγόρασε όμως. Και ΖΗΣΕ. Πρέπει να ζήσεις. Έστω, να επιβιώσεις. Μη με ρωτήσεις όμως το πως. Τηλεκοίτα. Τηλεμάθε. Τηλεάκου. Και Σόλωνος γωνία. Μόνο η γωνία έμεινε. Ο Σόλων πήγε στο άλλο κανάλι, παράθυρο το παράθυρο μήπως και τον θυμηθούν. Που τύχη όμως. Έπεφτε ολοένα και σε μακρύτερα δισφημιστικά διαλείμματα. Κρίμα. Κάποτε έλεγαν πως αυτός και άλλοι κάτι είχαν να πουν.
Δεν πειράζει. Τώρα μας τους θυμίζουν οι Αυτόφυες Ιδιοφυίες. Των Μήδων. Των χρυσοφόρων. Που η δύναμή τους δεν είναι δυνατό να στειρευθεί. Πλέον ο Μαραθώνας έγινε πάρκιν και η Σαλαμίνα, μαρίνα. Άσε δε τις Θερμοπύλες. Δωρεά, θυσία χωρίς λόγο.
Πάντως το το πιστεύω. Αν μας έβλεπε ο Λεωνίδας στη σημερινή μας αίγλη είμαι σχεδόν βέβαιος πως δεν θα έλεγε το "μολών λαβέ".
Την πόρτα δεν θα την φύλαγε με σθένος. Αλλά μάλλον, ίσως, μπορεί... να την κράταγε με το πόδι μέχρι να περάσουν όλοι. Μην κλείσει και αφήσει κανέναν έξω, δηλαδή. Αφού τελικά, όλοι Μήδες είμαστε.
Και το χειρότερο; Δεν μας κάνανε. Γίναμε.
Καληνύχτα και όνειρα παλιά.
Μπράβο, ω, λειτουργοί ενός χρυσού ταύρου. Μιας επιφανούς τραγωδίας. Μεταξύ σας κυκλοφορείτε τα νέα, για εσάς, προς εσάς, με εσάς και τη χορωδία των κατά τα άλλα κοινωνικών μουγκών φερέφωνων.
Πηχτή η βλακεία στα μάτια σας. Πηχτή και η ασέλγειά σας πάνω στο βωμό της πληροφόρησης.
Γνωρίζετε βρε όρνια του βίου σας τη διαφορά μεταξύ ενημέρωσης και πληροφόρησης; Σιγά και μην...
Ξέρετε τη διαφορά μεταξύ ζωής και αυτού που κάνετε; Πως να...
Κι εσύ που διαβάζεις, τί κατάλαβες; Το Πετρέλαιο, Πετρέλειο και ο Καπνός, στον Γαρμπή. Και σου λέει ύστερα ο ποιητής σαν το δέντρο που έπεσε στο έρημο δάσος: "***---***" Τί σου λέει; Ακούστηκε ποτέ ή ποτέ;
Παραληρώ ή παρανοείς και ανοώ ή αντιφάσκεις στο διάλογο με τον ίδιο σου τον νου;
Κοίτα, άκου, πέρνα, αγόρασε. ΖΗΣΕ. Αγόρασε όμως. Και ΖΗΣΕ. Πρέπει να ζήσεις. Έστω, να επιβιώσεις. Μη με ρωτήσεις όμως το πως. Τηλεκοίτα. Τηλεμάθε. Τηλεάκου. Και Σόλωνος γωνία. Μόνο η γωνία έμεινε. Ο Σόλων πήγε στο άλλο κανάλι, παράθυρο το παράθυρο μήπως και τον θυμηθούν. Που τύχη όμως. Έπεφτε ολοένα και σε μακρύτερα δισφημιστικά διαλείμματα. Κρίμα. Κάποτε έλεγαν πως αυτός και άλλοι κάτι είχαν να πουν.
Δεν πειράζει. Τώρα μας τους θυμίζουν οι Αυτόφυες Ιδιοφυίες. Των Μήδων. Των χρυσοφόρων. Που η δύναμή τους δεν είναι δυνατό να στειρευθεί. Πλέον ο Μαραθώνας έγινε πάρκιν και η Σαλαμίνα, μαρίνα. Άσε δε τις Θερμοπύλες. Δωρεά, θυσία χωρίς λόγο.
Πάντως το το πιστεύω. Αν μας έβλεπε ο Λεωνίδας στη σημερινή μας αίγλη είμαι σχεδόν βέβαιος πως δεν θα έλεγε το "μολών λαβέ".
Την πόρτα δεν θα την φύλαγε με σθένος. Αλλά μάλλον, ίσως, μπορεί... να την κράταγε με το πόδι μέχρι να περάσουν όλοι. Μην κλείσει και αφήσει κανέναν έξω, δηλαδή. Αφού τελικά, όλοι Μήδες είμαστε.
Και το χειρότερο; Δεν μας κάνανε. Γίναμε.
Καληνύχτα και όνειρα παλιά.
Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2007
Επιβλέποντας μη παραβλέποντας
Αναφορικά με την επιβολή νόμων και διανομών ανά κάστα του ρόλου του επικροτητή ή του κατακριτή των κοινωνικών αδικιών:
Βρε δεν πάτε να συνουσιαστείτε όλοι αντάμα μπας και ξελαμπικάρετε;
Δηλαδή ποίος ήταν αυτός που αποφάσισε πως σε όλη τη μίζερη, τρισάθλια, στείρα και αποξενωμένη ζωή του θα μας κάνει κουμάντο; Και πάνω απ' όλα γιατί εμείς σαν τα ζώα τον ορίσαμε αρχηγό του δάσους; Μας αξίζει; Όχι. Τί κάνουμε γι' αυτό; Γλύφουμε για να μας βάλει σε μια θεσούλα. Εμάς ή το παιδάκι μας που το θέλουμε σαν τα μούτρα μας. Γλυφτάκι. Πυγογλύφτη για την ακρίβεια.
Μεγάλε, σε βάλαμε επιβλέποντα. Αντιθέτως, σε βρίσκουν τα μίντια (άλλοι πυγογλύφτες) να ανασκολοπίζεσαι δημοσίως, να πνίγεσαι στο σάλιο που ξεροκαταπίνεις καθώς σου κραδαίνουν το δάχτυλο και σε επιπλήτουν που δεν κάνεις τη δουλειά σου και είσαι ανενημέρωτος σε θέματα που άπτονται κοινωνικού και καρναβαλικού ενδιαφέροντος.
Γιατί η κουτσή, επιληπτική Μαρία που έχει εξήντα παιδιά και υπερπαραπληγικό άντρα (αλήθεια, του ανάπηρου είναι όλα;) δεν μπορεί να μπει στο Δημόσιο; Γιατί η πολιτεία δεν μεριμνά; Καλά μωρή, η κοινωνία σε γκάστρωνε; Αν έπλενες σκάλες αντί να τον παίρνεις δεν θα είχες τόσα παιδιά. Επίσης, γιατί δεν έμενες ή δεν γυρνάς στο χωριουδάκι σου; Μια χαρά δεν είναι και οι αγροτικές εργασίες; Ή δεν τις αντέχει το μεταξωτό βρακάκι σου; Αλλά ξέρω... Δεν βρίσκεις δουλειά. Διευθυντή θα εννοείς, γιατί οι μετανάστες βρίσκουν. Ξεφτιλίζουν τους μισθούς; Ναι. Αλλά βρίσκουν. Και απειλείς κιόλας. "Θα σκοτωθώ" Άντε να σε δω. Το λέει η περδικούλα σου; Αμ, δε. Γιατί έμαθες έτσι, στα εύκολα και στην κλάψα. Αναγνωρίζω τις κακουχίες σου. Δες όμως πως είσαι κατ' επιλογήν άνεργη στο βαθμό της αεργίας. Γιατί; Το είπα παραπάνω. Αν θες δουλειά, βρίσκεις. Ή ξεκινάς δική σου. Εύκολο το έχω; Ναι, και έχω κάθε δικαίωμα να το έχω εύκολο. Αν θες να μάθεις γιατί, έλα να στο πω κατ' ιδίαν. Δεν ξεφτιλίζω τη ζωή μου προκαλώντας οίκτο στους περαστικούς.
CVRAE LEVES LOQVVNTVR INGENTES STVPENT......
Κι εσύ επιβλέποντα, παρακάμπτεις κάθε νόμο για να βολέψεις την "κακομοίρα" επειδή σε επέπληξαν τα μίντια. Που πας ρε Καραμήτρο; Τηλεπαραβλέπεις θεσμούς και νόμους για να δηλώσεις την δημόσια συμπαράστασή σου σε μια παράσταση ψηφοθηρίας και αλληλογλυψίματος με τον παρουσιαστή του προγράμματος. Φτου σου. Φτου μας κι εμάς που τα ανεχόμαστε και τηλεσυμπονάμε. Γιατί η συμπόνια είναι καλή να υπάρχει. Η τηλεσυμπόνια είναι ένα σύνθετο σουσιαστικό που υποδηλώνει την υπόδουλη, εμβόλιμη και παρένθετη συμπάθεια με μέσο χρόνο ζωής τα τρία λεπτά. Μετά το ξεχνάμε με τα λούσα της Αννούλας, του Γιωργάκη και του Τοτού. Συν αυτώ συμβάλλει και στην ένταση του γενικότερου κλίματος μιζέριας που μας περιβάλλει. AD NAVSEVM.
O TEMPORES O MORES
Βρε δεν πάτε να συνουσιαστείτε όλοι αντάμα μπας και ξελαμπικάρετε;
Δηλαδή ποίος ήταν αυτός που αποφάσισε πως σε όλη τη μίζερη, τρισάθλια, στείρα και αποξενωμένη ζωή του θα μας κάνει κουμάντο; Και πάνω απ' όλα γιατί εμείς σαν τα ζώα τον ορίσαμε αρχηγό του δάσους; Μας αξίζει; Όχι. Τί κάνουμε γι' αυτό; Γλύφουμε για να μας βάλει σε μια θεσούλα. Εμάς ή το παιδάκι μας που το θέλουμε σαν τα μούτρα μας. Γλυφτάκι. Πυγογλύφτη για την ακρίβεια.
Μεγάλε, σε βάλαμε επιβλέποντα. Αντιθέτως, σε βρίσκουν τα μίντια (άλλοι πυγογλύφτες) να ανασκολοπίζεσαι δημοσίως, να πνίγεσαι στο σάλιο που ξεροκαταπίνεις καθώς σου κραδαίνουν το δάχτυλο και σε επιπλήτουν που δεν κάνεις τη δουλειά σου και είσαι ανενημέρωτος σε θέματα που άπτονται κοινωνικού και καρναβαλικού ενδιαφέροντος.
Γιατί η κουτσή, επιληπτική Μαρία που έχει εξήντα παιδιά και υπερπαραπληγικό άντρα (αλήθεια, του ανάπηρου είναι όλα;) δεν μπορεί να μπει στο Δημόσιο; Γιατί η πολιτεία δεν μεριμνά; Καλά μωρή, η κοινωνία σε γκάστρωνε; Αν έπλενες σκάλες αντί να τον παίρνεις δεν θα είχες τόσα παιδιά. Επίσης, γιατί δεν έμενες ή δεν γυρνάς στο χωριουδάκι σου; Μια χαρά δεν είναι και οι αγροτικές εργασίες; Ή δεν τις αντέχει το μεταξωτό βρακάκι σου; Αλλά ξέρω... Δεν βρίσκεις δουλειά. Διευθυντή θα εννοείς, γιατί οι μετανάστες βρίσκουν. Ξεφτιλίζουν τους μισθούς; Ναι. Αλλά βρίσκουν. Και απειλείς κιόλας. "Θα σκοτωθώ" Άντε να σε δω. Το λέει η περδικούλα σου; Αμ, δε. Γιατί έμαθες έτσι, στα εύκολα και στην κλάψα. Αναγνωρίζω τις κακουχίες σου. Δες όμως πως είσαι κατ' επιλογήν άνεργη στο βαθμό της αεργίας. Γιατί; Το είπα παραπάνω. Αν θες δουλειά, βρίσκεις. Ή ξεκινάς δική σου. Εύκολο το έχω; Ναι, και έχω κάθε δικαίωμα να το έχω εύκολο. Αν θες να μάθεις γιατί, έλα να στο πω κατ' ιδίαν. Δεν ξεφτιλίζω τη ζωή μου προκαλώντας οίκτο στους περαστικούς.
CVRAE LEVES LOQVVNTVR INGENTES STVPENT......
Κι εσύ επιβλέποντα, παρακάμπτεις κάθε νόμο για να βολέψεις την "κακομοίρα" επειδή σε επέπληξαν τα μίντια. Που πας ρε Καραμήτρο; Τηλεπαραβλέπεις θεσμούς και νόμους για να δηλώσεις την δημόσια συμπαράστασή σου σε μια παράσταση ψηφοθηρίας και αλληλογλυψίματος με τον παρουσιαστή του προγράμματος. Φτου σου. Φτου μας κι εμάς που τα ανεχόμαστε και τηλεσυμπονάμε. Γιατί η συμπόνια είναι καλή να υπάρχει. Η τηλεσυμπόνια είναι ένα σύνθετο σουσιαστικό που υποδηλώνει την υπόδουλη, εμβόλιμη και παρένθετη συμπάθεια με μέσο χρόνο ζωής τα τρία λεπτά. Μετά το ξεχνάμε με τα λούσα της Αννούλας, του Γιωργάκη και του Τοτού. Συν αυτώ συμβάλλει και στην ένταση του γενικότερου κλίματος μιζέριας που μας περιβάλλει. AD NAVSEVM.
O TEMPORES O MORES
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
